Օլեգ Դուլգարյանը հայ նշանավոր բնապահպան է, իրավապաշտպան ։Նա Համայնքային համախմբման և աջակցության կենտրոնի (CCMS) ղեկավարն է, որը մարդու իրավունքների պաշտպանության տեղական հասարակական կազմակերպություն է, որը աշխատում է Հայաստանի սոցիալական և բնապահպանական խնդիրների լուծման, ինչպես նաև մարդու իրավունքների, քաղաքացիական ակտիվիզմի և համայնքային զարգացման խթանման ուղղությամբ։
Օլեգը սկսեց իր ճանապարհը որպես մարդու իրավունքների պաշտպան 18 տարեկանում՝ 2000-ականների սկզբին, հիմնադրելով «Rodnoi Ochag» (Հայրենի օջախ) ծրագիրը, որի նպատակը փախստականների սոցիալական իրավունքների պաշտպանությունն էր և ինտեգրման ծրագրերի նախաձեռնումը։2009 թվականին Օլեգ Դուլգարյանը՝ Լոռու մարզի տեղական գյուղերից այլ ակտիվիստների և խմբերի հետ միասին, հիմնեց CCMS-ը, որը այժմ վերածվել է Հայաստանի առաջատար բնապահպանական իրավունքների կազմակերպություններից մեկի՝ ակտիվիստների և տեղական համայնքների լայնածավալ ցանցով, որոնք ազգային մակարդակով պայքարում են մաքուր շրջակա միջավայրի համար։
Օլեգ Դուլգարյանը, բազմաթիվ այլ տեղական ակտիվիստների հետ միասին, բացահայտորեն խոսել է ոչ կայուն և կործանարար հանքարդյունաբերական պրակտիկայի, անցյալ արդյունաբերական գործունեությունից բխող թունավոր աղտոտման (օրինակ՝ Ախթալայի պղնձի և մոլիբդենի հանքերի աղբանոցները կամ Ալավերդու «արսենի գերեզմանոցը»), խոշոր հանքարդյունաբերական ընկերությունների ջրի և օդի վատ մաքրման խնդիրների, ինչպես նաև նոր հանքավայրեր բացելու բազմաթիվ փորձերի մասին։Նրա հետազոտությունների համաձայն՝ երկրի գրեթե բոլոր հանքավայրերն ունեն վատ ֆիլտրացիոն համակարգեր։Սա հանգեցնում է էական բնապահպանական վնասների և բացասաբար է ազդում տեղական համայնքների հանրային առողջության և կենսապահովման վրա, հատկապես նրանց, որոնք կախված են գյուղատնտեսությունից և տուրիզմից։Օլեգ Դուլգարյանի և նրա թիմի ակտիվիզմի արդյունքում վերջերս որոշ հաջողություններ են գրանցվել․ օրինակ՝ «Alaverdi Copper Smelter» հանքարդյունաբերական ընկերությունն այժմ ներդրել է ֆիլտրացիոն համակարգ, որը նվազեցնում է թունավոր արտանետումները։
Նրա հզոր գործունեության և մարդու իրավունքների պաշտպանության աշխատանքի արդյունքում, որը ներառում է հանքարդյունաբերական կորպորացիաների (այդ թվում՝ մասամբ պետության համասեփականություն հանդիսացող) դեմ դիմակայությունը, Օլեգ Դուլգարյանը բախվել է մի շարք սպառնալիքների և հարձակումների՝ ներառյալ հետապնդում, վախեցում, զրպարտություն, գույքի վնասում, իրավական գործողություններ հանրային մասնակցության դեմ ուղղված ռազմավարական դատական հայցերի (SLAPPs) միջոցով, և նույնիսկ նրա մերձավոր հարազատների, օրինակ՝ մոր թիրախավորում։Այս դեպքերի մեծ մասում ենթադրյալ մեղավորները հանքարդյունաբերական ընկերություններն էին և նրանց հետ կապված այլ անձինք։
Վերջերս մի շարք մեդիա և սոցիալական մեդիայի էջեր Օլեգ Դուլգարյանին պիտակավորեցին որպես «ադրբեջանցի գործակալ», որը գործում է Հայաստանի շահերի դեմ։Այս համակարգված և լայնածավալ զրպարտչական արշավից հետո «Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատ» ընկերությունը՝ որը երկրի ամենամեծ հանքարդյունաբերական ընկերությունն է, Օլեգ Դուլգարյանին մեղադրեց զրպարտության մեջ և սպառնաց դատական հայցով՝ պահանջելով մեկ միլիոն հայկական դրամ (մոտավորապես 2300 եվրո) փոխհատուցում, ինչպես նաև ընկերությանը ենթադրյալ զրպարտող հայտարարությունների հրապարակային հերքում։Երբ Օլեգ Դուլգարյանը չկատարեց պահանջը, Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը դատարան ներկայացրեց հայց՝ պահանջելով 6 միլիոն դրամ (մոտավորապես 14 500 եվրո)։Սակայն դատարանը վերադարձրեց հայցը՝ անորոշ տեխնիկական խնդիրների պատճառով, և Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը չկարողացավ այն կրկին ներկայացնել մինչև վերջնաժամկետի ավարտը։Օլեգ Դուլգարյանը այս վախեցման և հետապնդման օրինաչափությունները դիտում է որպես իրեն, իր թիմի անդամներին և բնապահպանական խնդիրներով զբաղվող այլ ակտիվիստներին լռեցնելու միջոց։
Չնայած այս մարտահրավերներին՝ Օլեգ Դուլգարյանը շարունակում է իր խաղաղ աշխատանքը մարդու իրավունքների պաշտպանության ուղղությամբ՝ պաշտպանելով ավելի մեծ թափանցիկությունը, կայուն զարգացումը և բնապահպանական պաշտպանության ավելի լավ քաղաքականությունները։Նրա տոկունությունն ու նվիրվածությունը ցույց են տալիս մարդու իրավունքների պաշտպանների կարևոր դերը կայուն զարգացման, ինչպես նաև Հայաստանում ավելի ուժեղ, միավորված և կենսունակ քաղաքացիական հասարակության խթանման գործում։
